
…I wypuściłbym na Europę patrole mongolskich opryczników, aby nahajami z byczej skóry, strzegły wolności słowa, i nie dopuszczały przemocy jednego z tych słów nad drugim. Bo nie to wydaje mi się najważniejsze w życiu, jakie kto ma przekonania, a to jedynie - by każdy je mógł swobodnie wypowiadać. Józef Mackiewicz. Gdybym był chanem… Kultura, 1958
„…nasz stosunek do sąsiadujących z nami narodów: pełen pogardy, wyniosłości i niewiedzy. Niepodległa Ukraina jest dla naszej przyszłości ważniejsza niż przystąpienie do NATO. Bo bez Ukrainy Rosja nigdy nie będzie państwem imperialnym. Tymczasem społeczeństwo polskie prezentuje światu, gdzie może, antyukraińskie fobie. Jerzy Giedroyc.
Tuz przed i po zawarciu Unii Lubelskiej terytoria Wielkiego Księstwa Litewskiego, należące dziś do Ukrainy, znalazły się pod zarządami możnowładców ówczesnego Królestwa Polskiego, którzy nabywać ziemię na terytorium WKL do Unii nie mieli prawa. O ile Witold Wielki i jego następcy na tych odległych od stolicy terytoriach rządził na zasadzie znanego powiedzenia - leben und leben lassen (żyć i pozwolić żyć innym), o tyle polscy pounijni możnowładcy uważali Rusinów raczej za „pospólstwo”, „czerń” i „bydło”. Ludność ziem ukraińskich była ciemiężona i zmuszana do ponadludzkiej pracy na rzecz szlachty i magnatów, którzy posiadali olbrzymie latyfundia z tysiącami poddanych. Ogółem zaledwie kilkanaście rodów magnackich było w posiadaniu ponad 80% ziem ukraińskich objętych tak zwanym rejestrem podymnym.
Literatury Polskiej na Litwie.
urodzonych w roku 1913.
od 12 września, gdy został on wystawiony w Wilnie, te bezcenne dzieło sztuki jubilerskiej obejrzało dziesiątki tysięcy zwiedzających. W tym też czasie w Pałacu odbyło się cały szereg towarzyszących wystawie przedsięwzięć i wykładów, nawiązujących do historii i kultury Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Litwy slużyły dla kraju (Kokių sprendimų reikia, kad Lietuvos teisėtvarka dirbtų Lietuvai?)?
Dziś w Wileńskim Klubie Oficerów uroczyście zaznaczono 95. rocznicę Aktu Tylżyckiego, deklaracji przyjętej 30 listopada 1918 roku przez Radę Narodową Pruskich
Litwinów (Prūsų lietuvių tautos tarybos), oznajmiającej o woli przyłączenia Litwy Mniejszej do Litwy.
rocznicy wydania w Wilnie tej powieści litewskiej.
Organizatorzy wystawy podjęli się tego interesującego tematu ze względu na przypadającą w przyszłym roku trzechsetną rocznicę urodzin twórcy.
Przed kilkunastu dniami w wileńskim Muzeum Sztuki Vytautasa Kasiulisa została otwarta wystawa obrazów Michała Rouby (1893 – 1941) jednego z najbardziej znanych wileńskich malarzy w okresie międzywojennym, reprezentującego nurt romantycznego malarstwa "szkoły wileńskiej". Był Wilnianinem
z pochodzenia i ducha - tu się urodził, żył, studiował, działał i został pochowany. Tym niemniej znajomość jego dorobku w naszym kraju jest fragmentaryczna, ponieważ większość jego prac znajduje się za granicą w muzeach i zbiorach prywatnych.
W sobotę i niedzielę wileński Plac Ratuszowy, oddany do dyspozycji gości z Ukrainy, mienił się niebiesko – żółtymi kolorami i rozbrzmiewał ukraińska
mową. Tu bowiem rozmieściło się „Ukraińskie miasteczko", gdzie można było spróbować ukraińskie dania, kupić pamiątki, oglądać i słuchać występy ukraińskich zespołów.
Odwiedza nas 135 gości oraz 0 użytkowników.