…Symbolem ciemnoty politycznej, głupoty mas, symbolem krótkowzroczności, jakiegoś specyficznego chamstwa, ciasnoty nieprawdopodobnej, obłędu nieomal - niech służy fakt następujący: oto nad Wilnem, nad lotniskiem Porubanku, błyszczy czerwona gwiazda bazy sowieckiej. Straszliwy cień czerwonego terroru pada na życie, mienie i sumienie chrześcijańskiej ludności. Tymczasem ludność ta nie ma nic lepszego do roboty, jak tłuc się wzajemnie po własnych świątyniach, tłuc do krwi podczas modłów, spierając się o to - czy w kościołach katolickich śpiewane być mają pieśni w języku polskim, czy litewskim!!! Józef Mackiewicz. Prawda w oczy nie kole, 2002

Wczoraj w Wileńskiej obwodowej bibliotece publicznej im. Adama Mickiewicza odbył się obrzędowy wieczór wspomnień UŽŽĖLA ŽĖLA w reżyserii grupy wykonawczyń polifonicznych litewskich pieśni ludowych „Trys keturiose“.

Litewskie sutarinės są to bardzo specyficzne pieśni, ale podobne utwory i zbliżone sposoby wykonania można znaleźć również na Ukrainie, na ziemiach ugrofińskich (mordowskich), na Bałkanach, a także u niektórych innych narodów. Moc sutartinės polega na wciąganiu śpiewaków i słuchaczy w koło, gdzie się zacierają granice czasu i przestrzeni, pomagając poczuć bliską więź pomiędzy żywymi i zmarłymi.
W roku 2010 UNESCO umieściło litewskie sutarinės na liście reprezentatywnego niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości.
Na zdjęciu: grupa wykonawczyń sutarinės „Trys keturiose“
Film video: fragmenty wieczoru wspomnień

Początek strony
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com