…Zaszedł bowiem podczas ostatniej wojny ciekawy paradoks historyczny na terenie Wschodniej Europy. Od Petsamo po Morze Czarne, wszystko co było demokratyczne z pochodzenia, a więc narody chłopskie jak Białorusini, Ukraińcy oraz te państwa, które zdobyły sobie niezależność niejako „rękami czarnymi od pługa”, Finlandia, Estonia, Łotwa, Litwa, uznały za wroga nr 1 - Związek Sowiecki. W jednolitym łańcuchu; jedynie „szlachecka” Polska i „kapitalistyczne” Czechy za wroga nr 1 uznały Trzecią Rzeszę, a z Sowietami zawarły przymierze. Józef Mackiewicz. O pewnej, ostatniej próbie i o zastrzelonym Bubnickim. Kultura, 1954

27 października w Wileńskiej Galerii Obrazów została otwarta kolejna interesująca wystawa, przedstawiająca wszechstronną działalność Stanisława Bohusz-Siestrzeńcewicza (1869 – 1927) - litewskiego malarza, rysownika, wykładowcy na wileńskim Uniwersytecie Stefana Batorego, ewangelicko-reformowanego działacza kościelnego.

Urodzony w miejscowości Nemenčinėlė pod Wilnem, studia malarskie rozpoczął w wileńskiej pracowni Mikołaja Rudnickiego i szkole rysunku Iwana Trutniewa, aby następnie je kontynuować na Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, w Académie Julian w Paryżu oraz w prywatnej szkole Józefa Brandta w Monachium.
St. Siestrzeńcewicz zajmował się głównie malarstwem rodzajowym i pejzażowym. Mistrzowsko ukazywał scenki z życia wsi i małych miasteczek regionu wileńskiego. Portrety jego pędzla zdobiły salony wielu dworów na Litwie i Białorusi.
Był współorganizatorem i reżyserem wileńskiego kabaretu „Ach” i wystawianych tam sztuk kabaretowych, które odbywały się w okresie karnawału w latach 1904–1914.
Był też zaangażowany w życie kościelne Jednoty Litewskiej: w 1918 został wybrany ostatnim prezydentem Kolegium Jednoty Litewskiej przed jej podziałem na część w Birżach i w Wilnie.
St. Bohusz-Siestrzeńcewicz został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Wilnie. Gdy ten cmentarz został zlikwidowany, nagrobek artysty został przeniesiony na Cmentarz na Rossie.
Eksponaty obszernej wystawy, która potrwa do 15 grudnia br., pochodzą ze zbiorów litewskich i polskich placówek muzealnych oraz kolekcji osób prywatnych.

Na zdjęciach: eksponaty wystawy: 1.Na rynku, 1896 r.; 2. Uliczka wileńska. Mijające się wozy, 1897 r.; 3. Portret kobiety; 4. Na rynek, 1921 r.; 5. Zakochiwanie się; 6. Rynek na pograniczu, 1900 r.

Początek strony
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com