Prawda jest nieznana, i prawdopodobnie, w obecnym stanie rozwoju gatunku ludzkiego, nigdy poznana nie będzie. Natomiast to, co stanowi najwznioślejszą cechę tego gatunku, to przyrodzony pęd do poszukiwania prawdy. Ten pęd świadczy o “uduchowieniu" naszego gatunku, wyrażonym w jego - kulturze, wszelkie zatem warunki zewnętrzne, ustroje państwowe, czy idee, wzbraniające lub tylko ograniczające prawo do poszukiwania prawdy, stają się automatycznie wrogami kultury ludzkiej. Józef Mackiewicz. Gdybym był chanem… Kultura, 1958

My nie zabijaliśmy Drukuj
Autor: Inf. wł.   
Piątek, 10 lutego 2017

Wczoraj w Publicznej Bibliotece Żydów Wileńskich z udziałem autora Arkadijusa Vinokurovasa została zaprezentowana świeżo wydana książka Mes nežudėme (My nie

zabijaliśmy), oparta na rozmowach z dziećmi i wnukami tych, którzy przez sądy zostali uznani winnymi udziału w akcjach  rozprawy nad Żydami w czasie drugiej wojny światowej.

W spotkaniu wzięli też udział  członek Sejmu RL Arvydas Anušauskas oraz dyrektor Centrum Genocydu i Rezystencji Mieszkańców Litwy Teresė Birutė Burauskaitė.

***

Jak wykazało wystąpienie autora książki oraz dyskusja, dotycząca jej treści, A. Vinokurovas, podobnie jak wcześniejsi autorzy, nie próbował odpowiedzieć na trudne pytania, dotyczące Holokaustu, a na które dotychczasowi nie ma odpowiedzi.

Chodzi przede wszystkim o rolę zmieniających się okupantów, a szczególnie sowieckiego. O ile rola hitlerowców w zasadzie jest znana, o tyle rola sowieckich władz i służb w podgrzewaniu nastrojów antyżydowskich, które w okresie przedwojennym w Związku Sowieckim uprawiały wobec Żydów politykę skierowaną na ich likwidację, nie jest znana.

Potrzeba dogłębnego zbadania roli obu okupantów w organizacji unicestwiania Żydów na Litwie wynika również z opinii świadków tamtych czasów tej miary jak Juliusz Margolin (Путешествие в страну Зе-Ка, Дело Бергера (Открытое письмо), Józef Mackiewicz (Ponary – „Baza”, Getto wileńskie) i innych. Tym bardziej, iż długa historia do drugiej wojny światowej nigdy nie odnotowała przypadków agresywnych zachowań Litwinów wobec Żydów w odróżnieniu dla przykładu od Polaków czy Rosjan.

Nie ma też jak dotychczas odpowiedzi na pytanie o wpływach na sytuację i nastroje wśród  ludności Tymczasowego Rządu Litwy (Lietuvos laikinoji Vyriausybė), działającego w czerwcu 1941 roku oraz czy są jakiekolwiek podstawy, aby  uważać go za reprezentanta Narodu Litwy. Takie pytanie m. innymi wysunął na międzynarodowej konferencji, która miała miejsce w Sejmie w dniu 25 września roku 2016, pracownik Instytutu Historii Litwy Algimantas Kasparavičius.

Na zdjęciu:  prezydium spotkania , autor książki A. Vinokurovas drugi z lewa.

Film video: fragmenty spotkania.