…Wobec zazębienia interesów międzynarodowych, nie ma już dziś miejsca na suwerenności państwowe starego typu. Jeżeli jakiś naród chce pozostać suwerennym, winien rozumieć, że taka możliwość istnieje jedynie przez integralne włączenie się do wolnego świata. …Musimy zdać sobie sprawę, że zachodzi wielki proces przejścia od dotychczasowego „adwokatowania” interesom narodowym, do „adwokatowania” interesom ludzkim. Józef Mackiewicz. Zwycięstwo prowokacji, 1962

Ukraińska muzyka ludowa Drukuj
Autor: redakcja   

Wiek XIX odkrył muzykę ludową. Obok muzyki profesjonalnej od zamierzchłych czasów istniała w Ukrainie muzyka prostego ludu, odizolowanego od nowinek i silnie przywiązanego do swojej tradycji, sięgającej nawet czasów przedchrześcijańskich.

W ludowej muzyce ukraińskiej ta archaiczność zachowała się w pieśniach obrzędowych związanych z pracami sezonowymi, np. w pieśniach żniwiarskich, w żałobnych “hołosinniach” (lamentach). Była to przeważnie muzyka wokalna, ale też instrumentalna i wokalno-instrumentalna. Często ograniczona do niewielkiego ambitusu, charakteryzuje się jednak dużą, zależną od regionu, różnorodnością. Stylistycznie można ją podzielić na muzykę regionów górskich (zwłaszcza Huculszczyzna) i równinnych (np. Polesie).

Również polityczny podział Ukrainy na wschodnią i zachodnią znalazł w tej muzyce swoje odbicie. Muzyka Ukrainy zachodniej wyróżnia się większą archaicznością (wąski zakres melodii), natomiast muzyka Ukrainy wschodniej ma bardziej rozwiniętą melodykę, chociaż i tu spotyka się pieśni o ograniczonym ambitusie. Ta archaiczna muzyka ludowa, tak jak i w innych regionach Europy, ulegała wpływom folkloru miejskiego (np. opisanych wyżej kantów) z jego uproszczoną wersją muzyki profesjonalnej, tworząc w różnych regionach charakterystyczne mieszanki stylistyczne.

Mówiąc o muzyce ludowej nie można nie wspomnieć o praktyce muzycznej typowej tylko dla Ukrainy, czyli tradycji kobzarzy, ludowych rapsodów. Od XVI w. w melorecytatywnych muzycznych formach – dumach – opowiadali oni o ciężkiej kozackiej doli, o tragediach wojennych, ale też o bohaterach czasów kozackich, akompaniując sobie na kobzie, bandurze lub lirze korbowej.

Wraz z zanikiem kozactwa w XIX w. kobziarze zmieszali się z żebrakami-lirnikami, kontynuując w ten sposób tę rapsodyczną tradycję, która w różnej formie dotrwała do naszych czasów. mimo bolszewicko-komunistycznych represji.  Na podstawie publikacji Fundacja Pro Musica Viva.

Ukraińskie pieśni na video filmach: